A przecież nie cały umieram. To, co we mnie niezniszczalne, trwa (...)
Uczniowie Gimnazjum przygotowali montaż słowno-muzyczny poświęcony pamięci Jana Pawła II.
Śmierć Jana Pawła II stanowi ostatni akord jego przesłania do Kościoła i świata, a także jest początkiem jego nowej obecności w tajemnicy świętych obcowania. Jednocześnie zaczyna się czas nowej próby takiego zrozumienia fenomenu tego okresu, który już minął, aby był nadal, jeszcze bardziej owocny. Od tego bowiem czy i jak pojmiemy papieskie orędzie zależeć będzie obraz Kościoła i świata bez Jana Pawła II.
Bóg dał łaskę swojemu Kościołowi abyśmy nieuniknioną przecież kiedyś śmierć Jana Pawła II przeżyli w blasku owego anioła będącego jak błyskawica (Mt 28, 3), który zwiastował Zmartwychwstanie Pańskie pierwszym świadkom pustego grobu. W dniach, kiedy umierał Papież Kościół w swojej liturgii radował się właśnie z tego zwycięstwa Chrystusa ? siły i mądrości każdego chrześcijanina ? nad wszelkim złem, a więc z tego, co było najistotniejsze w całej posłudze Jana Pawła II, i co stanowi istotę jego orędzia ku przyszłości. On przecież wierzył, że śmierć nie jest końcem, i sam stojąc na progu Kaplicy Sykstyńskiej pisał w Tryptyku rzymskim: A przecież nie cały umieram. To, co we mnie niezniszczalne, trwa (...) teraz staje twarzą w twarz z Tym, który jest (s. 24). On to wiedział, i chciał, żebyśmy o tym pamiętali.
http://nowezycie.archidiecezja.wroc.pl/numery/042005/04.html
Wyszukiwarka
Certyfikat:
Polecamy:
